Aktualności

500+

7 marca 2016

W lutym 2016 roku została uchwalona tak zwana ustawa „500 plus” o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Ustawa wprowadza tak zwane „świadczenie wychowawcze”. Celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

UWAGA: Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.

Świadczenie przysługuje do czasu ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Świadczenie wychowawcze przysługuje w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł.

Jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1 200,00 zł.

Ustawa wprowadza szczegółowe zasady ustalania dochodu rodziny oraz regulacje dotyczące różnych sytuacji mogących mieć wpływ na wysokość świadczenia.

Świadczenie wychowawcze nie przysługuje, jeżeli:

1) dziecko pozostaje w związku małżeńskim;

2) dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej;

3) pełnoletnie dziecko ma ustalone prawo do świadczenia wychowawczego na własne dziecko;

4) członkowi rodziny przysługuje za granicą na dziecko świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego dziecka albo opiekuna prawnego dziecka. Wniosek składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie wychowawcze.

Wniosek powinien zawierać dane dane dotyczące:

1) osoby występującej o przyznanie świadczenia wychowawczego, w tym: imię, nazwisko, adres miejsca zamieszkania, miejsce zamieszkania, stan cywilny, obywatelstwo, płeć, numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL – numer i serię dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz adres poczty elektronicznej;

2) dzieci pozostających na utrzymaniu osoby, o której mowa w ust. 1, w tym: imię, nazwisko, datę urodzenia, stan cywilny, obywatelstwo, płeć, numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL – numer i serię dokumentu potwierdzającego tożsamość.

Do wniosku dołącza się odpowiednio:

1) zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.5)) każdego członka rodziny;

2) oświadczenie o deklarowanych dochodach osiąganych przez osoby podlegające przepisom o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zawierające informacje o:

a) wysokości dochodu,

b) wysokości należnych składek na ubezpieczenia społeczne,

c) wysokości należnych składek na ubezpieczenie zdrowotne,

d) wysokości i formie opłacanego podatku dochodowego,

e) wysokości dochodu po odliczeniu należnych składek i podatku;

3) zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego:

a) zaświadczenie sądu opiekuńczego lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postępowaniu sądowym w sprawie o przysposobienie dziecka,

b) prawomocne orzeczenie sądu orzekające rozwód lub separację,

c) orzeczenie sądu opiekuńczego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka,

d) inne dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia.

www.kancelaria-porada.pl

biuro@kancelaria-porada.pl

tel.. 781 729 460

Gliwice, ul. Chodkiewicza 31

Czytaj więcej

Dalszy ciąg informacji dotyczących majątku Związków Zawodowych.

7 marca 2016

Przez bierność kolejnych rządów rozgrabiono potężny majątek dawnego Funduszu Wczasów Pracowniczych – twierdzi NIK.

REDAKCJA POLECA

11.09.2015Związki zawodowe przejmą FWP

24.07.2015Majątek Funduszu Wczasów Pracowniczych stanie się mieniem spółki z o.o.

Mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego żaden rząd nie chciał równo podzielić związkowego majątku po Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP). Efekt: wystarczyło kilkanaście lat, by stopniał do 15 proc. pierwotnego stanu. W tym czasie zarządca, Fundacja Porozumienie, wypłacił sobie 16 mln zł dywidend – alarmuje NIK w raporcie, który poznała „Rzeczpospolita”.

Fundacja miała jedynie zarządzać naszym mieniem, a zaczęła je niezgodnie z prawem wyprzedawać – mówi „Rzeczpospolitej” Piotr Duda, szef „Solidarności”. Jak dodaje, w fundacji trwa audyt, który odsłoni skalę nadużyć.

Z 293 obiektów hotelowych FWP zostało tylko 46 – podliczyła NIK, która po raz drugi zbadała, co się stało ze związkowym mieniem. Za ile je sprzedano, nie wiadomo, do Fundacji NIK nie wpuszczono (zawiadomiła prokuraturę).

Domy wczasowe, hotele i grunty w znanych kurortach składały się na majątek FWP, w 1997 r. wart 104 mln zł. Wszystko przejął OPZZ, który założył spółkę o nazwie Fundusz Wczasów Pracowniczych należącą do Fundacji Porozumienie.

Trybunał Konstytucyjny w 1998 roku uznał, że oddanie mienia w zarząd tylko jednemu związkowi jest niesprawiedliwe i polecił sprawę uregulować. Ale wyrok latami był tylko na papierze. Dopiero jesienią 2015 r. pod naciskiem NIK przyjęto wykonującą go ustawę.

Tyle że do podziału między „Solidarność”, OPZZ i Forum ZZ została znikoma część. Spółka FWP większość majątku sprzedała: liczba miejsc noclegowych zmalała z 13 tys. do 3,1 tys. I choć spółka nie osiągała zysków z podstawowej działalności, to jej wspólnicy otrzymywali olbrzymie dywidendy.

Faktycznym źródłem finansowania dywidendy nie były wyniki prowadzonej przez spółkę podstawowej działalności operacyjnej, ale środki uzyskiwane ze zbywania majątku” – podkreśla NIK.

Łącznie od powstania spółki FWP do 2014 r. wypłacono 16,6 mln zł dywidend. W sytuacji kiedy „wynik finansowy brutto spółki FWP bez sprzedaży majątku w tym samym okresie był ujemny” – podkreśla Izba, uznając takie działanie za niegospodarne.

NIK skrytykowała kolejnych ministrów skarbu, którzy nie uregulowali statusu mienia FWP w latach 2004–2014 i nie wykonali wyroku TK. Stosowne rozwiązanie przyjęto dopiero w 2015 r. w ramach inicjatywy poselskiej.

Najważniejszym efektem kontroli NIK było uchwalenie przez Sejm ustawy o uprawnieniach do mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych i tym samym realizacja najdłużej niewykonywanego wyroku TK – mówi Krzysztof Kwiatkowski, prezes Izby.

W styczniu „S”, OPZZ i FZZ przejęły spółkę – wymieniono zarząd i radę nadzorczą. Piotr Duda zaznacza: – Próbujemy wycenić to, co zostało. Nie ukrywam, że mamy obawy, czy ten majątek jest cokolwiek wart i czy nie przejęliśmy zamiast niego długów. Jeśli będą podstawy, zawiadomimy prokuraturę – zapowiada.

Dlaczego doszło do wieloletniej bezczynności? – Bo nie chcieli oddać związkom ich majątku, na złość – mówi Duda.

W swoim raporcie NIK wskazuje, że kluczową rolę w sprawie odgrywał Maciej M., który „wchodził (od 2001 do 2004) do rady nadzorczej spółki, będąc w tym samym czasie przewodniczącym Rady Fundacji Porozumienie”. Raport wskazuje też, że M. „jako Sekretarz Stanu w MPiPS w okresie maj–wrzesień 1997 r. nadzorował prace dotyczące wyceny majątku FWP. Natomiast w okresie czerwiec–listopad 2001 r., tzn. w czasie utworzenia przez OPZZ Fundacji Porozumienie, a następnie przekazania tej fundacji wszystkich udziałów w spółce FWP, był Przewodniczącym OPZZ”– zaznacza NIK.

Z Maciejem M. nie udało nam się skontaktować.

© Licencja na publikację

© Wszystkie prawa zastrzeżone

źródło: Rzeczpospolita

Czytaj więcej

Co z majątkiem Związków Zawodowych

1 marca 2016

NIK, z własnej inicjatywy, przeprowadziła kontrolę działań MSP w zakresie mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych w latach 2004-2014 oraz działań spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych Sp. z o.o. w zakresie dokonywania przekształceń własnościowych, w tym zbywania majątku byłego Funduszu. Kontrola zakończyła się skierowaniem do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.

Uchwalenie w dniu 11 września 2015 r. przez Sejm RP ustawy o uprawnieniach do mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych i tym samym realizacja najdłużej niewykonywanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest najważniejszym efektem kontroli dotyczącej uregulowania uprawnień do mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych i zarządzania jego majątkiem. Była to kontrola doraźna, podjęta z inicjatywy własnej Najwyższej Izby Kontroli.

Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę działań ministra skarbu zmierzających do ustawowego uregulowania uprawnień do mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych w latach 2004-2014 oraz działań spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych Sp. z o.o. w zakresie dokonywania przekształceń własnościowych, w  tym  zbywania majątku byłego Funduszu i sprawowania nadzoru nad tym procesem w latach 1997-2015.

Kontrolerzy poinformowali, że w związku z uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli dotyczących działań większościowego właściciela spółki, tj. Fundacji Porozumienie, przez władze tej Fundacji, Najwyższa Izba Kontroli skierowała do Prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, określonego w art. 98 ustawy o NIK.

Zdaniem kontrolerów, w okresie osiemnastoletniej działalności gospodarczej (1997-2015) FWP Sp.  z  o.o. doszło do znaczącego zmniejszenia ilościowego zasobu, składającego się na majątek byłego Funduszu.

FWP Sp. z o.o. dokonywała zbywania praw do nieruchomości uzyskanych w ramach aportu składników przedsiębiorstwa Funduszu Wczasów Pracowniczych – 153 razy za łączną kwotę prawie 100 mln zł. (99 124 286,79 zł.) Zbywanie  i  obciążanie przez FWP Sp. z o.o. prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości spółka wykorzystywała jako narzędzie poprawy swojej płynności finansowej, źródło finansowania inwestycji oraz dywidend dla wspólników. Fundusz, nie czekając na ustawowe wyjaśnienie statusu posiadanych składników przedsiębiorstwa Funduszu Wczasów Pracowniczych, dokonywała ich zbywania.

Czytaj więcej

Niższy wiek emerytalny najwcześniej w 2018 r.

25 lutego 2016

ZUS chce 9-miesięcznego vacatio legis dla prezydenckiego projektu ustawy, bo nie ma systemu komputerowego do wdrożenia nowych przepisów. Szybkie wejście w życie regulacji mogą też opóźnić spory partnerów społecznych, informuje „Dziennik Gazeta Prawna”.

Nic nie wskazuje na to, że prezydencki projekt ustawy o obniżonym wieku szybko wejdzie w życie. I bynajmniej nie jest to kwestia tylko uwag, które zgłosił do niego ZUS. Uchwalenie nowelizacji ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 748 ze zm.) może odwlec się w czasie także ze względu na Radę Dialogu Społecznego (RDS). Jak wynika z harmonogramu prac jej zespołu problemowego ds. ubezpieczeń społecznych, do którego dotarł DGP, jego członkowie planują zakończyć dyskusje dotyczące obniżenia wieku emerytalnego zaproponowanego przez prezydenta dopiero w sierpniu. Przy czym i ta data nie jest pewna.
– Już teraz związkowcy domagają się rozszerzenia kręgu osób uprawnionych do skorzystania z projektu prezydenckiego – wskazuje Jeremi Mordasewicz, ekspert emerytalny Konfederacji Lewiatan, członek rady nadzorczej ZUS.
W pierwszej kolejności mają być omówione propozycje „Solidarności” i OPZZ dotyczące m.in. prawa do wcześniejszego przejścia na emeryturę bez względu na wiek w zależności od posiadanego stażu ubezpieczeniowego.
– Jedyną rzeczą, na którą się możemy zgodzić w czasie dyskusji nad projektem prezydenckim w RDS, jest umożliwienie przejścia na wcześniejszą emeryturę osobom mającym 42 lata opłacania składek, pod warunkiem że swoją aktywność zawodową zaczęły tuż po szkole. Na pewno się nie zgodzimy na propozycję związkowców, żeby kobiety mogły przechodzić na emeryturę bez względu na wiek po 35 latach pracy, a mężczyźni po 40 – dodaje Jeremi Mordasewicz.

Czytaj więcej

Zmiany w umowach terminowych już obowiązują

25 lutego 2016

Od 22 lutego 2016 r. zaczynają obowiązywać nowe przepisy Kodeksu pracy, które wprowadzają obszerne zmiany w zasadach zawierania umów na czas określony. Sprawdź co zmieniło się w przepisach.

Zgodnie z nowymi przepisami, pracodawca może zawrzeć z pracownikiem maksymalnie trzy umowy na czas określony. Przy czym, zatrudnienie na czas określony nie będzie mogło przekroczyć 33 miesięcy, niezależnie od tego, czy będzie to jedna umowa czy kilka kolejnych umów terminowych.
Jeśli 22 lutego 2016 r. pracownik będzie już zatrudniony na podstawie umowy terminowej zawartej wcześniej, to będzie się ona liczyła jako pierwsza lub jako druga, jeżeli była drugą umową terminową. Nie ma znaczenia dla ustalenia liczby umów, czy były między nimi przerwy i jak długie. Zawarcie czwartej umowy terminowej będzie równoznaczne z zawarciem umowy na czas nieokreślony. Natomiast po upływie 33 miesięcy zatrudnienia na umowę na czas określony przekształci się ona z mocy prawa w umowę na czas nieokreślony.

Powyższe ograniczenia nie będą dotyczyły sytuacji wymienionych w kodeksie pracy, a które są uzasadnione specyficznymi sytuacjami zakładu pracy, czyli w razie konieczności zatrudnienia kogoś na zastępstwo za nieobecnego pracownika, wykonania prac dorywczych lub sezonowych, na okres kadencji lub gdy u pracodawcy wystąpią obiektywne przyczyny uzasadniające zatrudnienie terminowe. Ta ostatnia przesłanka jest niedookreślona i może w praktyce wywołać rozbieżności interpretacyjne.

Jak należy traktować umowę na czas określony zawartą przed dniem 22 lutego 2016 r.?>>>

Z katalogu umów wykreślono zawierane na czas wykonania określonej pracy oraz na zastępstwo. A zatem, zgodnie ze znowelizowanym art. 25 § 1 kodeksu pracy pracodawca będzie mógł zatrudnić pracownika na umowę o pracę na okres próbny, na czas nieokreślony albo na czas określony. Nowością jest, że kodeks pracy dopuszcza ponowne zawarcie umowy o pracę na okres próbny. Może być ona ponownie zawarta z pracownikiem, który ma być zatrudniony przy wykonywaniu pracy innego rodzaju niż na podstawie pierwszej takiej umowy. Nowością jest też, że pracodawca będzie mógł przy ponownym zatrudnianiu tego samego pracownika po co najmniej trzech latach od rozwiązania poprzedniej umowy zawrzeć z nim ponownie umowę na okres próbny.
Do wprowadzonych zmian trzeba było dostosować przepisy regulujące okresy wypowiedzenia umów, które od 22 lutego są  same dla umów na czas określony jak przy umowach na czas nieokreślony. Ich długość będzie zależała od stażu pracy u pracodawcy i wyniesie odpowiednio: dwa tygodnie, miesiąc albo trzy miesiące. Nadal jednak pracodawca wypowiadając umowę terminową nie będzie musiał wskazywać przyczyny wypowiedzenia ani skonsultować wypowiedzenia z zakładową organizacją związkową.

Nowe przepisy potwierdzają także uprawnienie pracodawcy do jednostronnego zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia.

Źródło: http://www.kadry.abc.com.pl/

Czytaj więcej

Od 22 lutego obowiązuje nowy wzór umowy o pracę

24 lutego 2016

22 lutego weszły w życie ważne zmiany w zakresie zawierania umów terminowych. Zmiana przepisów wymusiła zmianę wzoru umowy o pracę.

Nowy wzór umowy o pracę, który zaczął obowiązywać wraz z wejściem w życie zmian w umowach terminowych, określa rozporządzenie MPiPS z dnia 10 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. z 2015 r. poz. 2005).

Czytaj więcej

W czasie regulaminowej przerwy pracownik może wyjść na papierosa

24 lutego 2016

Obowiązujące przepisy prawa pracy nie posługują się terminem przerwy na papierosa. Przepisy nakładają jednak na pracodawcę obowiązek udzielania pracownikowi przerw z innych tytułów, które mogą zostać wykorzystane przez pracownika na palenie tytoniu, uważa Jarosław Masłowski, ekspert Serwisu Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Zarówno regulacje zawarte w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.) – dalej k.p  jak i w aktach wykonawczych nie przewidują obowiązku udzielania przez pracodawcę pracownikowi przerw w związku z koniecznością palenia tytoniu.

Czytaj więcej

Posiedzenie Prezydium Federacji

19 lutego 2016

W dniu 18.02.2016r. o godz. 10.30 w Warszawie w siedzibie OPZZ odbyło się posiedzenie Prezydium Federacji. Posiedzenie otworzyła kol. Aleksandra Gac, Wiceprzewodnicząca Federacji pełniąca obecnie obowiązki Przewodniczącego. W pierwszej części posiedzenia brał udział kol. Tadeusz Szmit, który przedstawił aktualną sytuacje w OPZZ. Następnie krótko podyskutowaliśmy w zakresie współpracy pomiędzy OPZZ a Federacją. Następnie przystąpiliśmy do realizacji celu dla nas najważniejszego, czyli przygotowania Projektu Statutu Federacji.

Czytaj więcej